Kolekcjonerska edycja z barwionymi brzegami.

Wnikliwa analiza ludzkich emocji, zdrady, poczucia winy oraz skomplikowanych relacji między bohaterami.

„Wieczny mąż” to dzieło Fiodora Dostojewskiego, opublikowane w 1870 roku, które koncentruje się na psychologicznych i moralnych zmaganiach bohaterów.

Opowiada historię złożonych relacji między dwoma mężczyznami: Aleksiejem Iwanowiczem Wielczaninowem i Pawłem Pawłowiczem Trusockim. Wielczaninow, samotny mężczyzna w średnim wieku, dowiaduje się, że Trusocki, jego dawny znajomy, przyjechał do miasta po śmierci swojej żony, Natalii. Z czasem Wielczaninow odkrywa, że był kochankiem Natalii, gdy była żoną Trusockiego, co komplikuje ich relacje. Trusocki, nazywany „wiecznym mężem” uosabia typ mężczyzny, który zawsze podporządkowuje się silniejszym osobowościom, zwłaszcza kobietom.

Jadwiga Staniszkis potrafiła jednym zdaniem przewrócić do góry nogami nie tylko postrzeganie systemów politycznych, ale i zburzyć spokój rozmówcy. Jej analizy były ostrzejsze niż niejedna rewolucja, a życie prywatne bardziej skomplikowane niż transformacja ustrojowa, którą opisywała.

Ta biografia pokazuje Staniszkis w pełnym spektrum: od buntowniczki Marca ’68 po ikonę socjologii, od kobiety o genialnym umyśle po osobę, która – jak twierdziło wielu jej bliskich – „czasem widziała zbyt wiele” i zawsze mówiła o tym głośno.

Autor prowadzi nas przez naukowe idee Staniszkis, jej medialne starcia, skomplikowane relacje i przyjaźnie – w szczególności tę z Jarosławem Kaczyńskim. Rozmawia z Piotrem Glińskim, Mateuszem Morawieckim, Leszkiem Balcerowiczem, Ryszardem Bugajem czy Aleksandrą Jasińską-Kanią i tworzy portret osoby, której nie da się zaszufladkować. Kobiety, która zamiast uprawomocniać stabilizację, wolała stabilnie… destabilizować.

To książka dla tych, którzy lubią umysły ostre, biografie nieoczywiste i bohaterki wymykające się schematom.

Staniszkis była pierwszą w Polsce badaczką, która udowodniła, że socjologia bywa sportem ekstremalnym.

Światowy bestseller, miliony sprzedanych egzemplarzy. Historia tak mocna, że musiała trafić do kin.

Każdego dnia Millie sprząta luksusową willę Winchesterów, odbiera ich córkę ze szkoły i przygotowuje rodzinną kolację. Potem samotnie wraca do swojego małego pokoju na poddaszu.

Z pozoru życie Niny Winchester jest idealne: garderoba pełna markowych ubrań, szybki samochód, perfekcyjny mąż. Ale Millie widzi to, czego inni nie dostrzegają. Bałagan, który Nina tworzy dla własnej satysfakcji. Kłamstwa, które opowiada o swojej córce. Cienie, które coraz mocniej przygniatają Andrew Winchestera.

Wystarczy jeden błąd. Jedna chwila słabości, gdy Millie spróbuje życia, które nigdy nie było jej. I wtedy fasada idealnej rodziny pęka. Drzwi pokoju na poddaszu zatrzaskują się. I można je otworzyć tylko od zewnątrz.

Ale Winchesterowie nie wiedzą, kim naprawdę jest Millie. I nie mają pojęcia, do czego jest zdolna

autor: Małgorzata Czyńska

Nie był monogamistą, nie był wierny, nie obiecywał miłości po grobową deskę. Nie rozumiał słowa „zdrada”. Braterstwo dusz cenił na równi z rozkoszami cielesnymi.

Niezwykły pisarz, malarz i skandalista, ale także wyjątkowy kobieciarz. Stanisław Ignacy Witkiewicz miał błysk w oku, wielką słabość do płci pięknej i równie wielki temperament. Arystokratki i podlotki, aktorki i poważne matrony. Demoniczne i uległe. Znane dziś z kart jego powieści, portretów malarskich, fotografii oraz… listów do żony. Kochał i portretował je wszystkie. Eugenię Wyszomirską, Ewę Tyszkiewiczównę, Irenę Solską, Helenę Czerwijowską, Jadwigę Janczewską, Zofię Żeleńską (żonę „Boya”), Marię Pawlikowską z Kossaków i oczywiście Nenę Stachurską. Wszystkie też musiała zaakceptować żona Nina – jednocześnie najdalsza i najbliższa. Historia związków Witkacego z kobietami nie tylko pozwala prześledzić burzliwe koleje jego życia i małżeństwa, lecz także dogłębnie poznać bogatą osobowość artysty.

W nowym, uzupełnionym wydaniu książki o kobietach w życiu Witkacego Małgorzata Czyńska odsłania kulisy jego biografii oraz twórczości – pomaga czytać między wierszami i dostrzec historię uwiecznioną na słynnych obrazach.
Sonennberg to nie tylko brawurowo i z poczuciem humoru opowiedziana historia życia kilkorga mieszkańców Budapesztu. To także hołd dla niezwykłej stolicy kraju, który szczyci się gwiazdami piłki wodnej, przemysłu porno i seryjnymi zabójcami. To również błyskotliwe wykorzystanie obsesyjnego i zjadliwego stylu austriackiej prozy do skonstruowania fenomenalnego bohatera.

Źródło opisu: https://lubimyczytac.pl/